donderdag 25 juni 2015

Omdat tieten belangrijk zijn!

Daarom deden wij de afgelopen week aan Crowdfunding, twee keer zelfs!

Eén keer voor een mooi project van Boobs 'n' Burps.

video

Boobs 'n' Burps is een ge-wel-dige borstvoedingswinkel met filialen in Dilbeek, Antwerpen, Gent en binnenkort ook in Leuven. Ze verkopen er borstvoedingskledij, boeken, kussens en dergelijke, maar bovenal verkopen en verhuren ze de meest fantastische kolfapparaten. Bovendien geven ze zeer gezellige workshops aan moeders én vaders in spé, en moeders die na hun bevallingsrust weer aan het werk willen gaan maar de borstvoeding nog niet willen opgeven. Naast mijn al zo vaak bejubelde vroedvrouwen heeft Boobs 'n' Burps er zeker en vast aan bijgedragen dat onze Jackie zes maanden niks dan tiet heeft gekregen, en dat ze tot 18 maanden is blijven drinken. Dankzij de workshops - vooral de aparte workshop voor partners was veel waard: als ik het even niet meer wist was het fijn om een onderlegde man in huis te hebben, die wel wat kan vertellen over aanhaptechnieken en kolfschema's en die beseft hoe fijn het is als àl de rest je uit handen wordt genomen, zodat je alleen maar moet voeden (want oh ja, borstvoeding gaat niet vanzelf en kan pijn doen. In het begin dan toch). Veel vrouwen haken vroeg af omdat ze niet zo goed begeleid werden, en vaak omdat ze een slechte kolf huurden. Een goede kolf huren kost dan ook best wel veel geld. Om die drempel te verlagen, is er nu dus die crowdfunding, die op zijn laatste benen loopt. Boobs 'n' Burps is er bijna, en de einddatum is in zicht. In een gulle bui? Crowdfunden maar!


Twee keer zei ik dus. Inderdaad! Wij investeerden volop in borsten. Want borsten zijn niet alleen belangrijk als melkproducent voor het nageslacht. Borsten zijn ook gewoon geweldig mooi. Vooral als je er twee hebt. En dat kan soms wel eens tegenvallen. Toen een geweldige madam met een onstuitbaar energieniveau en eeuwigdurend optimisme een tijdje geleden borstkanker kreeg, waren we met velen behoorlijk van de kaart. En we waren maar wat blij dat die kanker bestreden kon worden. Helaas sneuvelde er wel een borst. Nu, een jaar later, is het tijd voor een nieuwe borst voor de madam. Gelijk heeft ze. Een reconstructie met eigen weefsel. Echter dan dat kan haast niet. 't Zal schoon zijn als 't af is, maar het kost veel geld. Daarom schraapte onze madam alweer al haar moed bij elkaar en vraagt ons allemaal een kleine bijdrage voor haar nieuwe tiet!

Binnen een paar weken wordt mijn balkon weer aan het werk gezet waarvoor het oorspronkelijk bedoeld is. Dat zet je natuurlijk wel aan het denken. Hopelijk hebben beide initiatieven tegen die tijd de nodige centen bij elkaar gespaard. En als het lukt, Cindy, dan krijg jij mijn 'Power to The Breast'-draagtas die ik van Boobs 'n' Burps ga krijgen!


En oh, geen centjes op overschot maar je wil toch graag steunen? Je kan met een gratis sms-je ook het Boobs 'n' Burps-logo op de voetbalshirtjes van Anderlecht stemmen. Ik zou dat heel grappig vinden eerlijk gezegd.



vrijdag 12 juni 2015

Maurice

Ik vandaag precies 35, jij al eventjes 80. Tachtig, dat is in mijn beleving echt oud, maar ik weet dat die beleving regelmatig opschuift. Maar jij maakte het waar. Tot je 79ste een nette heer, die wel eens wat vergat maar vooral bij tachtig ging het steil bergaf. Twaalf juni. Jij dood, ik met pril leven in de buik. Pril leven dat we Maurice zouden noemen als het een jongen zou zijn. Twaalf juni. Ik jarig, jij gecremeerd.

We zeggen graag dat het beter zo is. Als je geest en je lichaam zo snel aftakelen, kan het inderdaad maar beter snel gedaan zijn. Je zou het vast niet anders gewild hebben. Het afscheid valt zwaar, maar eigenlijk namen we maanden geleden al afscheid van de trotse, enthousiaste, vastberaden, koppige maar oh zo warme man die je tot kort geleden was. Het oude kromme meelijwekkende heertje van de laatste maanden was slechts een schaduw van wie je was.

Dag nonkel Maurice. Als derde kind in ons gezin had ik toch wel het gevoel dat ik echt een gelukzak was met een exclusievere meter en peter, waar mijn broers het met onze grootouders moesten stellen. En die peter was goed gekozen. Ik heb me altijd jouw oogappel gevoeld. Allerlei omstandigheden maakten dat we niet écht veel tijd met elkaar hebben doorgebracht. Omstandigheden die maakten dat ik er mijn hele kindertijd gemakshalve van ben overtuigd geweest dat Oostham echt vreselijk ver van Engsbergen lag. Die maakten dat ik mij niets kon inbeelden bij het grootste deel van jouw leven. Maar die er nu niet meer toe doen.

Dag nonkel Maurice. Als jij langskwam wisten we altijd dat jij het was nog voor we de deur opendeden, omdat jij altijd drie keer aanbelde - dingdongdingdongdingdong - wist je dat niemand anders dat doet? Andere mensen duwen gewoon één keer op het knopje.

Dag nonkel Maurice. We zagen elkaar misschien niet écht heel vaak, maar ik denk dat ik van jou in heel mijn leven meer kerst- en verjaardagskaartjes kreeg dan van eender wie. Vandaag geen verjaardagskaartje maar een 'dankbaar aandenken', zoals dat heet.



donderdag 4 juni 2015

creatief en vrij gezellig

Binnenkort trouwt er één van mijn favoriete vrouwen. Eentje die ik al héél lang ken en ook al héél lang graag zie. En favoriete mensen die gaan trouwen, die verdienen een vrijgezellenfeestje. Ik ben nooit helemaal mee geweest met dat idee, van die feestjes. Ik ben niet zo'n feestbeest, ik gruw van strippers en van het idee een paaldansinitiatie of een striptease-workshop te moeten volgen, ik ben slechts heel af en toe een fuiver en aangezien ik momenteel een kindje in mijn buik heb moet alles ook nog eens alcoholvrij gebeuren.

Mijn vriendinnen sluiten zich niet op al deze vlakken bij mij aan, maar voor een stuk toch wel, en iedereen was het erover eens dat we onze bruid-in-spé nog het meeste plezier zouden doen met wat quality-time in beperkt maar goed gezelschap, met lekker eten én met een creatieve workshop. Rock 'n' Roll? Vast niet. Maar een succes was het zeker. Na wat online zoeken vond ik Kathy, die het wel zag zitten om ons de beginselen van kalligrafie en handlettering bij te brengen. Omdat de bruid-in-spé me eens had toevertrouwd dat ze wel graag van die mooie Flow-achtige quotes zou zien als decoratie op haar trouwfeest.

Het was heerlijk. En Kathy deed ons niet alleen een paar prachtige pennenvruchten op papier zetten, ze maakte intussen ook nog een boel mooie foto's. Die ik hier nu schaamteloos op mijn blog gooi, ter uwer vermaak.


























Er werden trouwens een paar onvermoede natuurtalenten ontdekt, die namiddag. En enkele zelfverklaarde creatievelingen leverden zowaar geen afgewerkt stuk af, in tegenstelling tot alle anderen. (Ik was één van die niet zo flinke schrijvers.)

Zie je trouwens die namen op die envelopjes? Grappig hè, dat wij allemaal hetzelfde heten! Of toch: dat een heleboel namen in ons vriendenclubje twee keer voorkomen. Er waren eind jaren '70, begin jaren '80 duidelijk enkele trends qua meisjesnamen in het boeregat waar wij opgroeiden.

donderdag 28 mei 2015

Iedereen naar de Zichtbar in Diest!

Na een enthousiaste herstart een paar weken geleden begint dat hier weer enorm te slabakken op het vlak van bloggen. Voor de rest gaat alles goed, maar mijn kinderen (zowel geboren als ongeboren) slorpen vakkundig alle energie op die me nog rest na een werkdag. Of anders gezegd: na het avondeten klinkt de lokroep van het bed en het boek of de dvd-speler met een serie uit de bib zo aanlokkelijk, dat ik daar gewoon even veel harder van geniet dan van de verslaggeving van mijn leven.

En wat kom ik dan tegen: een blog die ik zelf wel had mogen schrijven. Chance dus, dat ik dat niet gedaan heb: iemand anders heeft het perfect gedaan. Dus ik maak me er met een linkje vanaf.

Zoals jullie weten leven de Fresita's zo'n beetje in twee werelden: die van de grote stad, en die van de kleine stad. En in die kleine stad, is er deze zomer vanalles te doen. En dat somt Crispkat even netjes op:

5 goeie redenen om deze zomer naar Diest af te zakken

Ik weet niet of wij al die evenementen gaan meemaken, maar aan die Zichtbar ga je ons toch wel regelmatig vinden. Om te beginnen nu zaterdag, met de Gypsy Picnic. Ik heb er nu al zin in. En oh ja, als je dan toch in Diest bent, daal dan even af naar de binnenstad, want er zijn koopjes bij Polkadots! (en ook voor wie niet naar Diest gaat, valt er online wel wat op de kop te tikken!)



En ik ga even niets meer beloven wat dat bloggen betreft. Maar ik zal u zeker iets laten weten als het kindje er is.



zondag 17 mei 2015

Twee!

Twee jaar dus al. En één jaar geleden dat ik dit schreef.

Deze week werd onze Jackie twee. Op een hete zomerdag zowaar, terwijl het twee jaar geleden miezerig en koud was. Er waren koekjes om uit te delen, twee kronen, kaartjes, een kaasschotel (omdat ze nu eenmaal het liefst van al kaas eet) en bosbessentaart van de beste bakker van Brussel.


Het echte feest vierden we vandaag. In de al zo vaak bejubelde Chicago. Een geweldig idee, al zeg ik het zelf. De hele familie getrakteerd op taart en drankjes en geen fluit voorbereiding of afwas - say yeah! (en bovendien was er coconut-rainbow-cake - een restje van de gaypride gisteren misschien?)

Maar dus: waar het eigenlijk om gaat: ons mormel wordt al twee. Wat gebeurt er veel tussen één en twee. Je leerde staan en stappen en lopen en gaat dan ook regelmatig flink op je bek, meestal met maximum een korte huilbui. Je bent namelijk een stoere meid, maar tegelijk een mamaskindje, een knuffelbeest, maar kusjes geven weiger je nog steeds pertinent. Je bent best een flinke eter, maar je voorkeuren veranderen elke dag. Je kan uren tekenen en kleuren en houdt dan zo schattig nauwgezet dat stiftje in je linkerhandje. Je haat douchen en in bad gaan. Een badsessie met de voetjes in de lavabo kan dan weer wel. Je kan al best goed zelf je tanden poetsen. Je bent de laatste weken flink aan het babbelen gegaan en je snatert ons als een papegaai na. Je vond je verjaardagsweek dan ook een mooi moment om je naam te beginnen zeggen. Met een -tje erachter, zoals achter de meeste woorden (Jackietje, papa'tje, baby'tje, kaasje, mesje, visje, body'tje ... waarom doe je dat? Wij praten zo toch zelf niet?). Je stapt soms gezwind de bijna anderhalve kilometer naar de crèche maar soms ook niet. Soms wil je graag in de buggy maar het liefst van al wil je door mama gedragen worden - vooral nu dat door mama's dikke buik niet gaat. Je houdt niet van poseren voor foto's. Je bent altijd eventjes verlegen bij nieuwe mensen maar komt meestal na een tijdje wel los. Als er bezoek is trek je je soms terug in je hoekje achter de zetel en daar kan je wel een uur blijven zitten met een paar boekjes. Je tutje lijkt met de dag onmisbaarder te worden. Je bent gek op de baby'tjes in de crèche en hebt op straat elke hond en elke vogel gezien.

Jacqueline, wat zijn wij benieuwd wat ik volgend jaar allemaal over jou kan vertellen. Er gaat nog zo veel gebeuren! Tegen die tijd ben jij de grote zus, de kleuter, het ketje-uit-Brussel in Diest. Maar nu ben jij nog even onze enige, ons ketje-in-Brussel, ons baby'tje en onze aller- allerliefste.

Dankjewel lieve schat. Je kleurt onze dagen. Al twee jaar lang.

Gelukkige verjaardag Jackie.

*bij de foto's: als het rokje op de driftbui-foto u bekend voorkomt, bent u misschien een trouwe lezer van Oon? Toen zij onlangs lenteschoonmaak hield kon ik een paar pareltjes op de kop tikken. Kijk Oon, mijn kleine meisje draagt hem al! En voor de jurk in blauwe Petit-Pan-stof gaat alle dank uit naar Nele-van-de-naaiclub, die de stof koos en knipte voor haar Judith en het vervolgens vergat. Tot haar Judith te groot werd voor de geknipte jurk en ik hem mocht in elkaar zetten tot een geweldige verjaardagsjurk voor Jackie.

vrijdag 15 mei 2015

Een lijstje op vrijdag: 10 redenen waarom ik een slechte moeder ben*

* Of waarom mensen zouden kunnen vinden dat ik een slechte moeder ben.

Sommige van onderstaande punten zijn weloverwogen keuzes van een bewuste ouder, bij sommige andere punten weet ik het zelf niet zo goed. En over nog andere voel ik me ronduit schuldig. Maar ze zullen wel stuk voor stuk bij sommige mensen een wenkbrauw de hoogte in doen gaan onder een mompelend 'bij mij zou het niet waar zijn' of 'waarom heeft zij eigenlijk kinderen?'.

Oordeel gerust zelf! (Ik heb best wel plezier beleefd aan het opstellen van dit lijstje, en ik gun u van harte hetzelfde!)


1. Mijn dochter heeft tot ze één jaar was bij ons op de kamer geslapen, heel vaak in ons bed, vaak in de co-sleeper. Nu nog slaapt ze regelmatig een paar uur bij ons in bed, sporadisch zelfs een hele nacht.


2. Ze mag zo goed als alles eten en drinken wat ik eet. Oké, ik laat ze uiteraard geen alcohol drinken (die drink ik nu trouwens zelf niet) maar ze at/dronk al cola, chocolade, koekjes, café latte, choco, chips ...


3. Ze is pas kort voor haar tweede verjaardag voor het eerst in een speeltuin geweest. En dan nog een speeltuin waar ze zelf alle speeltuigen kan beklimmen zodat ik niet van mijn bankje hoef te komen. Ik zet mijn kind niet op een glijbaan. Ze moet dat zelf maar doen.


4. Ze krijgt een fles melk (soja-, rijst- haver, koe- ...) mee naar bed. 


5. Ze poetst niet elke dag haar tanden.


6. Ik vergeet haar vaker wel dan niet haar dagelijkse dosis vitamine D te geven.


7. Als ze erg en langdurig tegenstribbelt, bijvoorbeeld bij het aankleden, schreeuw ik soms tegen haar. Dan schrikt ze zo hard dat ze even volledig futloos wordt en geen tegenwerk meer biedt. (Deze haat ik echt van mezelf maar ik kan met trots zeggen dat ik het al héél lang niet meer gedaan heb). 


8. Ze moet van mij haar bord niet leegeten. Ze moet zelfs niets eten als ze daar geen zin in zou hebben.


9. Als ze wakker wordt na een dutje is mijn eerste gedachte steevast - ongeacht hoe lang dat dutje geduurd heeft - "Verdorie, nu al?". Ik geniet zo van die (in het beste geval) paar uurtjes voor mezelf dat ik het altijd jammer vind als ze weer wakker is.


10. Ze krijgt van ons amper nieuwe spullen. Het gros van haar kleren, speelgoed en andere spullen zijn tweedehands, gekregen of geleend.


En u? Waar bezondigt u zich zoal aan als ouder? En voor hoeveel van bovenstaande punten zou u overwegen mij aan te geven bij de kinderbescherming?

donderdag 14 mei 2015

de beste tomatensoep

Aangezien een recept voor wortelsoep de post is die op dit blog de meeste hits genereert, valt er iets voor te zeggen nog eens over soep te schrijven. Een simpele maar heerlijke tomatensoep. Zoals ze in de Flow beschreven stond.

Ik ben eigenlijk eerlijk gezegd niet zo'n enorme soepfanaat. Dat komt ongetwijfeld door de goede gewoonte uit mijn ouderlijk huis om élke warme maaltijd te beginnen met soep, zoals dat in vele huizen de gewoonte is veronderstel ik. De rijk gevulde moestuin van mijn vader leverde elke week een gigantische pot groentensoep op, al naargelang het seizoen met meer tomaten, courgetten, selder ... Mijn moeder is een geweldige soepmaakster, maar ik at mijn dagelijkse soep vooral omdat het moest. En nu nog. Omdat het zo gezond is.

Maar tegenwoordig lijk ik wel mijn moeder in mijn poging om altijd een pot verse soep in huis te hebben. Omdat dat dé manier is om het kind haar aanbevolen dagelijkse hoeveelheid groenten te verschaffen. (Onze ooit zo enthousiaste rapley-baby haalt tegenwoordig steeds vaker haar neus op voor groenten die niet in soep of stoemp zitten).

Ik ben helaas niet zo'n goddelijke huisvrouw als mijn moeder: er is eigenlijk geen enkel gerecht dat ik uit de losse pols kan maken. Gelukkig bestaan er kookboeken, recepten in tijdschriften en het internet.

Het recept voor tomatensoep, een paar weken geleden in Flow Weekly is een schot in de roos.


Voor wie net als ik een recept kan gebruiken voor iets simpels als tomatensoep: volgens mij kan je het aflezen van de foto. Op de rechtste bladzijde staan mogelijke smaakmakers, naar eigen smaak en voorradigheid te gebruiken: verse kruiden, ketchup, Worcestershiresauce, paprikapoeder, bouillonblokjes, witte wijn, balsamico-azijn, roomkaas ...

Een toppertje! (En, alsof wij zelf een moestuin hebben, gooide ik er gisteren nog een courgette bij die in de frigo lag te verpieteren).