maandag 27 juli 2015

Hello Lucille

De reden van twee weken windstilte had u vast al geraden. Niet zo heel lang na het plaatsen van de laatste blogpost geschiedde hier in onze living een klein wonder. Na een skypegesprek met grote zus Jackie en grootouders besloot ik dat het misschien toch wel tijd was om de suikerboontjes in orde te maken. Want ja oma, ik loog een beetje toen ik zei dat alles al klaarstond. 't Is te zeggen: alles stond klaar, maar de nominetjes moesten nog op zakjes gestreken worden en de boontjes moesten nog in die zakjes. Een vaag idee met rozijntjes en vilten vogels werd ook nog in de rapte uitgevoerd zodat er ook een gezonde kindertraktatie was. Na een paar uur knutselen konden we met een gerust hart naar bed. Om nog een filmpje te kijken. Maar toen brak er water, begonnen er weeën, werd er een vroedvrouw gebeld en werd er een kind van 3,5 kg geboren. En dat alles op minder dan vier uur tijd. (Vanaf het water dus, met de doopsuiker erbij was het ongeveer zes uur).

En oh, pittig detail: dat kind, dat trouwens Lucille heet, werd geboren met de kont eerst. Dat was een verrassing. Geen overdreven aangename verrassing maar in ons geval zeker geen ramp. De geboorte van Jackie twee jaar geleden had al uitgewezen dat ik nogal vlotjes beval, iets met een ruim bekken ofzo. Dus dit zou ook wel lukken. Onze tweede dochter, die donderdagochtend bij een bezoek aan de vroedvrouw nog netjes op klassieke wijze gepositioneerd was in mijn buik, met haar hoofd naar beneden dus, was er namelijk in geslaagd zich alsnog om te draaien. Dit werd pas duidelijk toen dat kontje zich al ongeveer aandiende, en zodoende overtraden wij een regel die stelt dat stuitbevallingen in het ziekenhuis moeten gebeuren, onder begeleiding van een gynaecoloog. 

Wat zijn we blij dat we het niet wisten, van die stuit, zodat we dit prachtige moment hier thuis beleefd hebben, zoals we het graag wilden. Op mijn knieën, met mijn armen rond de nek van de liefde van mijn leven, die zijn titel van "steun en toeverlaat" alweer bevestigde. Met twee supporterende vroedvrouwen achter mij. Die twee die mij de prachtige ervaring van een "hands-off-bevalling" gunden, en me de klus helemaal zelf lieten klaren.

Voor meer details verwijs ik graag naar de website van Zwanger in Brussel, waarop één dezer dagen een uitgebreider verhaal zal verschijnen.


Lucille dus. Lucille Charlie Rafaëlle, een knipoog naar beide grootvaders. Op deze foto tien dagen oud, prachtig geportretteerd door An Van Daele.

Welkom poepie. Wat zien we je al graag.


zaterdag 11 juli 2015

brunchtijd

We wachten nog steeds. Na een paar nachten bij meter Tineke werd kindje één sinds gisteravond ondergebracht bij haar grootouders. Fijn plan leek ons dat, dan zijn we op ons gemak voor het geval kindje twee zich aandient. We wonen namelijk nogal ver van de twee grootouderparen en de het feit dat ik de vorige keer nogal vlotjes bevallen ben in combinatie met het feit dat Brussel niet overdreven vlot in- en uit te rijden is, maakt dat we goed moeten nadenken waar we met grote zus blijven voor het geval de bevalling op gang komt. Meter Tineke is bovendien een paar dagen de stad uit, dus dan zit er niet veel anders op dan Jackie op logement te sturen. Wij op ons gemak, grootouders blij en ook Jackie zeer tevreden want bij oma en opa valt er altijd wel iets te beleven. Maar het maakt ons ook wel een klein beetje triest. Want het zijn tenslotte die laatste dagen met z'n drietjes, met Jackie als ons enige kindje. Een dubbel gevoel dus. Want we hebben Jackie ook gewoon graag bij ons. Waar er van ongeduld de vorige keer absoluut geen sprake was, mag het voor mijn part nu wel gauw gebeuren.

Maar dat heb je dus niet in de hand, dus we wachten rustig af. En vanochtend maakten we een stevige wandeling, naar de Marollen. Voor een brunch op het heerlijke binnentuintje van l'Atelier en Ville.



Met quiche, een smoothie, een stuk cheesecake met rode vruchten en een thee met gember en kaneel. En ik mocht lekker alles helemaal zelf opeten - wat niet waar zou geweest zijn met Jackie erbij. l'Atelier en Ville is een prachtige zaak waar je niet alleen lekker kunt eten en drinken, maar waar je ook meubels kan kopen. (of inspiratie opdoen om zelf meubels te ontwerpen, dat ook). En op de eerste verdieping kan je er zelfs kleren kopen. Alweer: een Brusselse aanrader!

donderdag 9 juli 2015

koffietijd!

Eerst en vooral: beide projecten waarvan in vorige blogpost sprake, hebben hun doel bereikt! Met veel dank aan alle bijdragers en al!

En nu dus koffietijd. Of theetijd. Ik ben inmiddels al een paar dagen gestopt met werken, in afwachting van de bevalling. En dat bevalt me. Ik was eraan toe. Een ijzertekort speelde me blijkbaar parten de afgelopen weken, rust en straffe pillen brachten soelaas. Ik ben een ander mens. Sinds gisteren staat er alweer een co-sleeper naast ons bed, er prijkt een babybox in de living en de leen-zitbal ligt klaar om mijn weeën op te vangen. Met dank aan respectievelijk Sylvie, tante Hilde en tante Ilse. En Johan natuurlijk. De baby mag dus komen. Maar de baby mag ook nog even blijven zitten. Want dit is ook zo'n heerlijke tijd: rusten, doopsuikertjes maken, kaartjes schrijven en vooral: koffietjes drinken in de stad. Of uit ontbijten, nog zo'n schoon genoegen van het langzame leven. Dat, en ook lunchen en taartjes eten én confituur én soep kopen, kan allemaal bij Pipaillon.



Een mooi retro zaakje met een fijn terrasje in de zon, maar ook binnen is het heerlijk toeven in het nostalgische interieur. Ik was er vorige week voor een ontbijtje met yoghurt, granola en vers sap en genoot er een paar dagen geleden van café frappé en overheerlijke rabarbertaart.


Ik ga zeker nog eens terug. Brusselse aanrader!

donderdag 25 juni 2015

Omdat tieten belangrijk zijn!

Daarom deden wij de afgelopen week aan Crowdfunding, twee keer zelfs!

Eén keer voor een mooi project van Boobs 'n' Burps.

video

Boobs 'n' Burps is een ge-wel-dige borstvoedingswinkel met filialen in Dilbeek, Antwerpen, Gent en binnenkort ook in Leuven. Ze verkopen er borstvoedingskledij, boeken, kussens en dergelijke, maar bovenal verkopen en verhuren ze de meest fantastische kolfapparaten. Bovendien geven ze zeer gezellige workshops aan moeders én vaders in spé, en moeders die na hun bevallingsrust weer aan het werk willen gaan maar de borstvoeding nog niet willen opgeven. Naast mijn al zo vaak bejubelde vroedvrouwen heeft Boobs 'n' Burps er zeker en vast aan bijgedragen dat onze Jackie zes maanden niks dan tiet heeft gekregen, en dat ze tot 18 maanden is blijven drinken. Dankzij de workshops - vooral de aparte workshop voor partners was veel waard: als ik het even niet meer wist was het fijn om een onderlegde man in huis te hebben, die wel wat kan vertellen over aanhaptechnieken en kolfschema's en die beseft hoe fijn het is als àl de rest je uit handen wordt genomen, zodat je alleen maar moet voeden (want oh ja, borstvoeding gaat niet vanzelf en kan pijn doen. In het begin dan toch). Veel vrouwen haken vroeg af omdat ze niet zo goed begeleid werden, en vaak omdat ze een slechte kolf huurden. Een goede kolf huren kost dan ook best wel veel geld. Om die drempel te verlagen, is er nu dus die crowdfunding, die op zijn laatste benen loopt. Boobs 'n' Burps is er bijna, en de einddatum is in zicht. In een gulle bui? Crowdfunden maar!


Twee keer zei ik dus. Inderdaad! Wij investeerden volop in borsten. Want borsten zijn niet alleen belangrijk als melkproducent voor het nageslacht. Borsten zijn ook gewoon geweldig mooi. Vooral als je er twee hebt. En dat kan soms wel eens tegenvallen. Toen een geweldige madam met een onstuitbaar energieniveau en eeuwigdurend optimisme een tijdje geleden borstkanker kreeg, waren we met velen behoorlijk van de kaart. En we waren maar wat blij dat die kanker bestreden kon worden. Helaas sneuvelde er wel een borst. Nu, een jaar later, is het tijd voor een nieuwe borst voor de madam. Gelijk heeft ze. Een reconstructie met eigen weefsel. Echter dan dat kan haast niet. 't Zal schoon zijn als 't af is, maar het kost veel geld. Daarom schraapte onze madam alweer al haar moed bij elkaar en vraagt ons allemaal een kleine bijdrage voor haar nieuwe tiet!

Binnen een paar weken wordt mijn balkon weer aan het werk gezet waarvoor het oorspronkelijk bedoeld is. Dat zet je natuurlijk wel aan het denken. Hopelijk hebben beide initiatieven tegen die tijd de nodige centen bij elkaar gespaard. En als het lukt, Cindy, dan krijg jij mijn 'Power to The Breast'-draagtas die ik van Boobs 'n' Burps ga krijgen!


En oh, geen centjes op overschot maar je wil toch graag steunen? Je kan met een gratis sms-je ook het Boobs 'n' Burps-logo op de voetbalshirtjes van Anderlecht stemmen. Ik zou dat heel grappig vinden eerlijk gezegd.



vrijdag 12 juni 2015

Maurice

Ik vandaag precies 35, jij al eventjes 80. Tachtig, dat is in mijn beleving echt oud, maar ik weet dat die beleving regelmatig opschuift. Maar jij maakte het waar. Tot je 79ste een nette heer, die wel eens wat vergat maar vooral bij tachtig ging het steil bergaf. Twaalf juni. Jij dood, ik met pril leven in de buik. Pril leven dat we Maurice zouden noemen als het een jongen zou zijn. Twaalf juni. Ik jarig, jij gecremeerd.

We zeggen graag dat het beter zo is. Als je geest en je lichaam zo snel aftakelen, kan het inderdaad maar beter snel gedaan zijn. Je zou het vast niet anders gewild hebben. Het afscheid valt zwaar, maar eigenlijk namen we maanden geleden al afscheid van de trotse, enthousiaste, vastberaden, koppige maar oh zo warme man die je tot kort geleden was. Het oude kromme meelijwekkende heertje van de laatste maanden was slechts een schaduw van wie je was.

Dag nonkel Maurice. Als derde kind in ons gezin had ik toch wel het gevoel dat ik echt een gelukzak was met een exclusievere meter en peter, waar mijn broers het met onze grootouders moesten stellen. En die peter was goed gekozen. Ik heb me altijd jouw oogappel gevoeld. Allerlei omstandigheden maakten dat we niet écht veel tijd met elkaar hebben doorgebracht. Omstandigheden die maakten dat ik er mijn hele kindertijd gemakshalve van ben overtuigd geweest dat Oostham echt vreselijk ver van Engsbergen lag. Die maakten dat ik mij niets kon inbeelden bij het grootste deel van jouw leven. Maar die er nu niet meer toe doen.

Dag nonkel Maurice. Als jij langskwam wisten we altijd dat jij het was nog voor we de deur opendeden, omdat jij altijd drie keer aanbelde - dingdongdingdongdingdong - wist je dat niemand anders dat doet? Andere mensen duwen gewoon één keer op het knopje.

Dag nonkel Maurice. We zagen elkaar misschien niet écht heel vaak, maar ik denk dat ik van jou in heel mijn leven meer kerst- en verjaardagskaartjes kreeg dan van eender wie. Vandaag geen verjaardagskaartje maar een 'dankbaar aandenken', zoals dat heet.



donderdag 4 juni 2015

creatief en vrij gezellig

Binnenkort trouwt er één van mijn favoriete vrouwen. Eentje die ik al héél lang ken en ook al héél lang graag zie. En favoriete mensen die gaan trouwen, die verdienen een vrijgezellenfeestje. Ik ben nooit helemaal mee geweest met dat idee, van die feestjes. Ik ben niet zo'n feestbeest, ik gruw van strippers en van het idee een paaldansinitiatie of een striptease-workshop te moeten volgen, ik ben slechts heel af en toe een fuiver en aangezien ik momenteel een kindje in mijn buik heb moet alles ook nog eens alcoholvrij gebeuren.

Mijn vriendinnen sluiten zich niet op al deze vlakken bij mij aan, maar voor een stuk toch wel, en iedereen was het erover eens dat we onze bruid-in-spé nog het meeste plezier zouden doen met wat quality-time in beperkt maar goed gezelschap, met lekker eten én met een creatieve workshop. Rock 'n' Roll? Vast niet. Maar een succes was het zeker. Na wat online zoeken vond ik Kathy, die het wel zag zitten om ons de beginselen van kalligrafie en handlettering bij te brengen. Omdat de bruid-in-spé me eens had toevertrouwd dat ze wel graag van die mooie Flow-achtige quotes zou zien als decoratie op haar trouwfeest.

Het was heerlijk. En Kathy deed ons niet alleen een paar prachtige pennenvruchten op papier zetten, ze maakte intussen ook nog een boel mooie foto's. Die ik hier nu schaamteloos op mijn blog gooi, ter uwer vermaak.


























Er werden trouwens een paar onvermoede natuurtalenten ontdekt, die namiddag. En enkele zelfverklaarde creatievelingen leverden zowaar geen afgewerkt stuk af, in tegenstelling tot alle anderen. (Ik was één van die niet zo flinke schrijvers.)

Zie je trouwens die namen op die envelopjes? Grappig hè, dat wij allemaal hetzelfde heten! Of toch: dat een heleboel namen in ons vriendenclubje twee keer voorkomen. Er waren eind jaren '70, begin jaren '80 duidelijk enkele trends qua meisjesnamen in het boeregat waar wij opgroeiden.

donderdag 28 mei 2015

Iedereen naar de Zichtbar in Diest!

Na een enthousiaste herstart een paar weken geleden begint dat hier weer enorm te slabakken op het vlak van bloggen. Voor de rest gaat alles goed, maar mijn kinderen (zowel geboren als ongeboren) slorpen vakkundig alle energie op die me nog rest na een werkdag. Of anders gezegd: na het avondeten klinkt de lokroep van het bed en het boek of de dvd-speler met een serie uit de bib zo aanlokkelijk, dat ik daar gewoon even veel harder van geniet dan van de verslaggeving van mijn leven.

En wat kom ik dan tegen: een blog die ik zelf wel had mogen schrijven. Chance dus, dat ik dat niet gedaan heb: iemand anders heeft het perfect gedaan. Dus ik maak me er met een linkje vanaf.

Zoals jullie weten leven de Fresita's zo'n beetje in twee werelden: die van de grote stad, en die van de kleine stad. En in die kleine stad, is er deze zomer vanalles te doen. En dat somt Crispkat even netjes op:

5 goeie redenen om deze zomer naar Diest af te zakken

Ik weet niet of wij al die evenementen gaan meemaken, maar aan die Zichtbar ga je ons toch wel regelmatig vinden. Om te beginnen nu zaterdag, met de Gypsy Picnic. Ik heb er nu al zin in. En oh ja, als je dan toch in Diest bent, daal dan even af naar de binnenstad, want er zijn koopjes bij Polkadots! (en ook voor wie niet naar Diest gaat, valt er online wel wat op de kop te tikken!)



En ik ga even niets meer beloven wat dat bloggen betreft. Maar ik zal u zeker iets laten weten als het kindje er is.