Tja, zo ver terugblikken, dat is zo gemakkelijk niet hè. 't Waren alleszins de weken van de laatste werkdagen - die voor een groot stuk gevuld werden met rondslenteren want acht uur op een stoel zitten was niet meer leuk en met het beantwoorden van de vragen "hoe lang nog?", "aan 't aftellen zeker?" en "ça va?".
Verder vulden die weken zich met naaien, yoga, lezen, lekker koken en bijgevolg ook lekker eten, terrasjes en sinds vorige week woensdag ook het heerlijke gevoel van rust. Vakantie tot september. Vier maanden zowaar - dat is geleden van ... van wanneer eigenlijk? Van voor de kleuterschool? Dertig jaar dus. Binnen enkele dagen zal ik mijn handen wel meer dan vol hebben met dat waarvan nu mijn buik zo vol is (maar ze mag gerust nog even blijven zitten). Maar ook daar kijk ik naar uit. Met gemengde gevoelens natuurlijk. Zelden voor zoiets spannends gestaan als een bevalling en alles wat erna komt, lichtjes weemoedig over het einde van een zalige zwangerschap en bij uitbreiding het einde van een heerlijk, kinderloos hoofdstuk in mijn leven, en ten slotte ondersteboven van een emotiestorm van iemand die je nog niet kent zò onmetelijk graag kunnen zien dat het bijna fysiek voelbaar is. Wat ben je welkom meisje. Zelfs maar heel even oppervlakkig bedenken dat jou iets zou kunnen overkomen, dat iemand jou ooit ook maar een heel klein beetje verdriet zou kunnen doen is al genoeg om mijn gemoed vol te doen schieten. Ik ga er maar van uit dat mijn nuchterheid een niet al te bezorgde moeder van me zal maken en dat wij jou een fijne start van je leven gaan bieden. We kijken er enorm naar uit.
Echt lang kan het niet meer duren. Ik krijg opmerkingen dat mijn buik gezakt is en die indruk had ik ook al. De tijd dat ik mijn borsten moest opheffen om de ruimte tussen hen en mijn buik te wassen, is gepasseerd. Maar naast het gezakte buikje zijn er eigenlijk geen symptomen. Ondanks sloten frambozenbladthee en verwoede pogingen tot een niet al te sedentair bestaan. Officieel uitgerekend op 10 mei, maar volgens de vroedvrouw zullen we daar wel over gaan. En dat is oké, we hebben geen haast. Neem je tijd. Hoe langer je wacht, hoe meer zelfgemaakte kleertjes je krijgt.
dinsdag 7 mei 2013
vrijdag 3 mei 2013
yihaaa!
Eindelijk is die bevallingsrust begonnen. 't Werk begon stilaan mijn oor uit te hangen - hoewel de laatste weken op de werkvloer eigenlijk nog gezellig waren - met een mooie bos bloemen als afscheidscadeau van mijn toch wel lieve collega's op de koop toe.
Waar ik erg op hoopte was nog een paar vrije, kinderloze dagen en het ziet ernaar uit dat ik die nog wel krijg: volgens de vroedvrouw en de osteopaat gaat er hier de eerste dagen nog niet bevallen worden. De vrije dagen werden tot nu toe gevuld met naaien, stadswandelingetjes en een beetje kokerellen.
Nu de lente eindelijk echt begonnen lijkt te zijn, neemt mijn goesting in frisse slaatjes toe - ideaal dus dat ik nu thuis ben - zodat ik mijn groenten eigenhandig kan ontdoen van toxoplasmose-gevaar en niet overgeleverd ben aan het bedrijfsrestaurant. Gisteren husselde ik wat ingrediënten bij elkaar, daardoor geïnspireerd door wat een collega ergens vorige week voor zichzelf prepareerde waar ik verlekkerd op zat te kijken, onderwijl mijn veel te vette en zoute dagschotel naar binnen werkend. Lang leve slaatjes:
kerstomaatjes, veldsla, feta, radijsjes, nootjes en wat olijfolie. Zo simpel kan het zijn.
En dan vandaag: bessenclafoutis. In het weekendmagazine van De Standaard stond een paar weken geleden het recept voor een clafoutis (een fruittaart met eitjes). En dan nog wel het recept van de legendarische Julia Child, waarover ik toevallig onlangs eindelijk de heerlijke film "Julie & Julia" zag.
't Is lekker. En ja, ik moet eens werken aan mijn fotografie-skills. Binnenkort wordt de mooiste baby van de wereld geboren en wij gaan daar niet eens ne schone foto van kunnen trekken. (Meneer is op dat vlak hoegenaamd niet getalenteerder dan ik).
Daag. Ik ga mijn tweede terrasje van de dag doen. Met fou de coudre-vriendinnekes, ook voor de tweede keer vandaag (maar andere dan die van vanmiddag). Dat clubke heeft mijn sociaal leven hier in de vieze grote stad echt wel een boost van formaat gegeven.
Waar ik erg op hoopte was nog een paar vrije, kinderloze dagen en het ziet ernaar uit dat ik die nog wel krijg: volgens de vroedvrouw en de osteopaat gaat er hier de eerste dagen nog niet bevallen worden. De vrije dagen werden tot nu toe gevuld met naaien, stadswandelingetjes en een beetje kokerellen.
Nu de lente eindelijk echt begonnen lijkt te zijn, neemt mijn goesting in frisse slaatjes toe - ideaal dus dat ik nu thuis ben - zodat ik mijn groenten eigenhandig kan ontdoen van toxoplasmose-gevaar en niet overgeleverd ben aan het bedrijfsrestaurant. Gisteren husselde ik wat ingrediënten bij elkaar, daardoor geïnspireerd door wat een collega ergens vorige week voor zichzelf prepareerde waar ik verlekkerd op zat te kijken, onderwijl mijn veel te vette en zoute dagschotel naar binnen werkend. Lang leve slaatjes:
kerstomaatjes, veldsla, feta, radijsjes, nootjes en wat olijfolie. Zo simpel kan het zijn.
En dan vandaag: bessenclafoutis. In het weekendmagazine van De Standaard stond een paar weken geleden het recept voor een clafoutis (een fruittaart met eitjes). En dan nog wel het recept van de legendarische Julia Child, waarover ik toevallig onlangs eindelijk de heerlijke film "Julie & Julia" zag.
't Is lekker. En ja, ik moet eens werken aan mijn fotografie-skills. Binnenkort wordt de mooiste baby van de wereld geboren en wij gaan daar niet eens ne schone foto van kunnen trekken. (Meneer is op dat vlak hoegenaamd niet getalenteerder dan ik).
Daag. Ik ga mijn tweede terrasje van de dag doen. Met fou de coudre-vriendinnekes, ook voor de tweede keer vandaag (maar andere dan die van vanmiddag). Dat clubke heeft mijn sociaal leven hier in de vieze grote stad echt wel een boost van formaat gegeven.
maandag 15 april 2013
counting my blessings - 2013, week 15
Stilaan de laatste loodjes. Ik voel me bij momenten alsof ik zo'n krachtbal met me meesleep, maar doorgaans gaat het me nog steeds goed af, dat zwanger zijn. Dat ik nog steeds aan het werk ben is op zich geen probleem, maar ik kan me voorstellen dat ik mijn tijd ook wel zou omkrijgen als ik thuis zou blijven. Fysiek voel ik me duidelijk wel beter als ik het een dagje rustig aan doe, thuis en eventueel wat rondslenterend in de stad. Niet dat mijn job zo veeleisend is, maar de baby wordt er blijkbaar toch wat onrustig van en sleurt mij mee in de vermoeidheid - zodat een werkdag toch steevast wordt gevolgd door een een crash in de zetel, afgepeigerd. Gelukkig staat de man des huizes dan klaar met zijn olietjes om die buik en rug weer tot hun soepele oorspronkelijke staat te masseren.
Maar we gaan dus nog werken. Nog twee weken en een beetje. Nog elf werkdagen. Mensen vragen steevast of ik aan 't aftellen ben - naar mijn laatste werkdag wel ja. Ik hoop van harte dat dochterlief me daarna nog een weekje of wat vrij gunt. En dat de dag van de arbeid niet letterlijk de dag van de arbeid wordt. 't Is nog te doen hoor, dat werk. En ik weet dat ik binnen een paar maanden blij zal zijn dat ik mijn vrije dagen netjes opgespaard heb - ze zullen me dan nog beter van pas komen.
Een vermoeiende week, maar er was veel moois.
- babybezoek bij een collega (met een succesvol borstvoedende moeder, een verademing tussen alle onheilspellende lectuur en andere info door)
- een themadag "zwangerschap" met een bezoek aan de vroedvrouw en wat zwangerschaps- en babygerelateerde aankopen
- een meevaller bij de Standaard Boekhandel (zie diezelfde link als hierboven)
- een eerste bezoek aan de bib van Brussel (idem)
- het uitlezen van een jeugdboek waar ik als kind nooit aan toe gekomen ben. Mijn exemplaar lag al enkele jaren stof te vangen in het boekenrek, en tijdens operatie "maak plaats in je huis voor de nieuwe bewoner" belandde hij op het stapeltje "weg ermee". Maar een boek dat de "Griffel der Griffels" kreeg, dat moet je toch gelezen hebben. Bovendien heeft het gemiddelde brein in mijn lichaam momenteel een tienerleeftijd, ideaal dus om nog eens een jeugdboek te lezen.
- het uitlezen van dat andere boek, "Mama" van Celia Ledoux - waar ik van genoot, mee moest lachen en veel herkenbaars in vond, maar dat me ook - ruimschoots op tijd - over het randje van de wanhoop wat betreft borstvoeding dreigde te duwen. Gelukkig leverde een noodkreet op dit medium me al heel wat geruststellende schouderklopjes op. We zien wel hoe dat loopt, dat borstvoedingsverhaal. We gaan allebei ons best doen, babymans en ik.
- alweer een heerlijk recept uit het "Yummy Mummy Pregnancy Cookbook", geleend van de schoonzus. Na de euforie over de verrukkelijke broccoli met gember en tofu, die hier al meermaals op tafel kwam, staat nu ook de kabeljauw met een korstje hoog op onze favorietenlijst.
- heerlijke lunch op zaterdag bij ILatini (het antipasti-buffet is echt het beste ooit) en een latte met sojamelk achteraf bij het nieuwe Dansaert 161.
- een zaterdag achter het naaimachine, met als resultaat:
 |
| een al lang geleden gevraagde ipad-hoes (patroon komt hieruit) |
 |
| een feestensemble op bestelling |
- een zonnige zondag (ik ben er zeker van dat u het ook gemerkt heeft), met een paar uurtjes op het terras van respectievelijk schoonouders, ouders en broer, een bezoekje aan het stamcafé, lekker eten en een gezellige avond bij enkele van onze favoriete vrienden en het overerven van een verzorgingstafeltje, waarop al drie kloeke kinders verschoond werden - binnenkort is het dus aan die van ons.
- en - oh zaligheid - op de koop toe was het gisteren "clean sheet day". Bestaat er een groter genot dan fris gewassen en gestreken lakens?
zaterdag 13 april 2013
duik in je baarmoeder
Afgelopen woensdag was ik héél erg zwanger. De dag begon met een bezoekje aan de vroedvrouw met de daarbij horende euforie over een regelmatige hartslag en een gemiddeld formaat, een normale bloeddruk en een evenwichtig glucosegehalte. Ik zeg het u: ik heb een droomzwangerschap. 't Is te hopen dat dat kind navenant is.
Na de vroedvrouw trok ik richting Nieuwstraat en omstreken voor een paar prullen die ik en mijn dochter nog denken nodig te hebben. Good old Hema voorzag me nog van een paar mini basic kleertjes, een picnickleed (ja, ik ben van plan om met man en kind in het gras te gaan zitten in de zomer, en ik was eigenlijk al jaren jaloers op die aan één kant geplastificeerde dekens die mijn vriendinnen allemaal hebben), en een plastic bak met deksel die dienst gaat doen als luieremmer. Bij Di kocht ik Weleda-olietjes voor het masseren van buik, borsten en andere voortplantingsgerelateerde lichaamsdelen en bij Desmecht haalde ik een zakje frambozenbladthee. Dat zou de baarmoeder versterken en zorgen voor "goede" weeën. Laat maar komen.
Ook qua lectuur worden de laatste voorbereidingen getroffen. Het laatste deel uit de spannende trilogie van Beatrijs Smulders (na "veilig zwanger" en "veilig bevallen" ben ik stilaan toe aan "veilig door de kraamtijd") bleek weken na bestelling bij de boekhandel dan toch ineens voor me klaar te liggen. Zelfs weken nadat ze me ervan verzekerd hadden dat dat boek niet meer verkrijgbaar was (en volgens mij ook weken nadat ze mij het eerder gestorte geld teruggestort hadden, maar ik discussieer niet). Maanden geleden, toen de dochter nog maar een paar cm groot was, voorzag ik het risico te verdwalen in alle goed bedoelde adviezen en boeken die er op de markt zijn. Ik vroeg preventief om raad bij de vroedvrouwen, en hun antwoord was volmondig "Beatrijs Smulders". Haar boeken werden dus mijn leidraad, en hoewel ze toch wel erg Nederlands aandoen (nadruk op thuisbevallen en andere minder Vlaamse gewoontes) ben ik er tevreden van. Ten slotte liep ik even de bib in waar ik me na al die jaren Brussel eindelijk lid maakte (ik stelde het altijd uit omdat ik wou wachten tot de nieuwe bib open zou gaan, maar een mens kan niet blijven uitstellen) en ik nam toch nog twee andere babyboeken mee, die me al eerder werden aangeraden door enkele naasten. Door van die nuchtere vrouwen die niet van al te veel zever houden - alleen op aanraden van dat soort mensen lees ik een boek als "Duik in je weeën", en het vermakelijke boekje "Mama" van Celia Ledoux - waar ik al lang nieuwsgierig naar was. Van deze laatste stel ik enorm op prijs dat ze die kraamtijd niet rooskleuriger voorstelt dan het waarschijnlijk zal zijn - maar het maakt wel zo'n beetje dat ik hier meer schrik van heb dan van de bevalling zelf. Ook een nogal intensieve voorbereiding op borstvoeding, met enkele infosessies waar het nogal vaak gaat over hoe het mis kan gaan met borstvoeding, maakt jammer genoeg dat ik daar eigenlijk niet zoveel zin meer in heb. Ik heb het gevoel dat ik voor een paar helse weken sta met veel pijn en gehuil (van verschillende kanten) en dat het bovendien mijn eigen schuld zal zijn als ik daar vroegtijdig de brui aan geef - want "iedereen kan namelijk borstvoeding geven". Qua druk kan dat wel tellen. Ik heb dus nood aan bemoedigende woorden van succesvolle borstvoedsters denk ik. Want ik wil het wel graag, vooral omdat ik denk dat het zo gemakkelijk is als het goed gaat. Maar wekenlang lijden voor het gemak dat erna komt (en dat in september, als ik weer aan het werk moet en babymans naar de crèche ook weer meer gedoe dan gemak wordt)... ik weet het niet zo goed. Dus Nele, Miek en consoorten, houd me in de gaten. Tot u spreekt een potentiële opgever.
Na de vroedvrouw trok ik richting Nieuwstraat en omstreken voor een paar prullen die ik en mijn dochter nog denken nodig te hebben. Good old Hema voorzag me nog van een paar mini basic kleertjes, een picnickleed (ja, ik ben van plan om met man en kind in het gras te gaan zitten in de zomer, en ik was eigenlijk al jaren jaloers op die aan één kant geplastificeerde dekens die mijn vriendinnen allemaal hebben), en een plastic bak met deksel die dienst gaat doen als luieremmer. Bij Di kocht ik Weleda-olietjes voor het masseren van buik, borsten en andere voortplantingsgerelateerde lichaamsdelen en bij Desmecht haalde ik een zakje frambozenbladthee. Dat zou de baarmoeder versterken en zorgen voor "goede" weeën. Laat maar komen.
Ook qua lectuur worden de laatste voorbereidingen getroffen. Het laatste deel uit de spannende trilogie van Beatrijs Smulders (na "veilig zwanger" en "veilig bevallen" ben ik stilaan toe aan "veilig door de kraamtijd") bleek weken na bestelling bij de boekhandel dan toch ineens voor me klaar te liggen. Zelfs weken nadat ze me ervan verzekerd hadden dat dat boek niet meer verkrijgbaar was (en volgens mij ook weken nadat ze mij het eerder gestorte geld teruggestort hadden, maar ik discussieer niet). Maanden geleden, toen de dochter nog maar een paar cm groot was, voorzag ik het risico te verdwalen in alle goed bedoelde adviezen en boeken die er op de markt zijn. Ik vroeg preventief om raad bij de vroedvrouwen, en hun antwoord was volmondig "Beatrijs Smulders". Haar boeken werden dus mijn leidraad, en hoewel ze toch wel erg Nederlands aandoen (nadruk op thuisbevallen en andere minder Vlaamse gewoontes) ben ik er tevreden van. Ten slotte liep ik even de bib in waar ik me na al die jaren Brussel eindelijk lid maakte (ik stelde het altijd uit omdat ik wou wachten tot de nieuwe bib open zou gaan, maar een mens kan niet blijven uitstellen) en ik nam toch nog twee andere babyboeken mee, die me al eerder werden aangeraden door enkele naasten. Door van die nuchtere vrouwen die niet van al te veel zever houden - alleen op aanraden van dat soort mensen lees ik een boek als "Duik in je weeën", en het vermakelijke boekje "Mama" van Celia Ledoux - waar ik al lang nieuwsgierig naar was. Van deze laatste stel ik enorm op prijs dat ze die kraamtijd niet rooskleuriger voorstelt dan het waarschijnlijk zal zijn - maar het maakt wel zo'n beetje dat ik hier meer schrik van heb dan van de bevalling zelf. Ook een nogal intensieve voorbereiding op borstvoeding, met enkele infosessies waar het nogal vaak gaat over hoe het mis kan gaan met borstvoeding, maakt jammer genoeg dat ik daar eigenlijk niet zoveel zin meer in heb. Ik heb het gevoel dat ik voor een paar helse weken sta met veel pijn en gehuil (van verschillende kanten) en dat het bovendien mijn eigen schuld zal zijn als ik daar vroegtijdig de brui aan geef - want "iedereen kan namelijk borstvoeding geven". Qua druk kan dat wel tellen. Ik heb dus nood aan bemoedigende woorden van succesvolle borstvoedsters denk ik. Want ik wil het wel graag, vooral omdat ik denk dat het zo gemakkelijk is als het goed gaat. Maar wekenlang lijden voor het gemak dat erna komt (en dat in september, als ik weer aan het werk moet en babymans naar de crèche ook weer meer gedoe dan gemak wordt)... ik weet het niet zo goed. Dus Nele, Miek en consoorten, houd me in de gaten. Tot u spreekt een potentiële opgever.
zondag 7 april 2013
counting my blessings - 2013, week 14
Een ijskoude lenteweek, maar toch echt wel een lenteweek. Er was vanalles tof.
Om maar iets te zeggen:
- een bezoekje aan de naaikamer van Annamarieke, samen met schoonzus en nichtje
- een eerste aanzet naar het maken van de doopsuikertjes
- een paar uurtjes op het windluwe, zonnige terras van de schoonouders
- het ophalen van het bedje voor onze dochter, het bedje waar Felix zijn eerste jaren (de nachten althans) doorbracht (danku Joke!)
- het ophalen van een zakje afgedankte zwangerschapskleren, van een vastberaden moeder van twee (vastberaden om het bij twee te houden bedoel ik dan) (danku Sonja!)
- middagwandelingetjes op werkdagen
- een goed boek
- een gezellige bijpraatlunch met twee van mijn favoriete (ex-)collega's
- twee afgewerkte, voldoeninggevende bestellingen
- naai-avondje bij Fou de Coudre met als resultaat, naast wat verstellingswerk, twee nieuwe aanwinsten voor de babykast: twee gerestaureerde Koeka-slabbetjes (ze waren tot op de draad versleten en bovendien beige en kaki, het was een uitdaging maar ik ben tevreden over het resultaat)
- lekker eten, binnenshuis én buitenshuis
- de verbazingwekkend relaxte sfeer op het werk, terwijl redenen voor stress niet ver te zoeken waren (àlle servers plat, ik weet niet precies wat dat wil zeggen maar het kwam er wel op neer dat ongeveer niemand zijn werk kon doen. En in onze sector is 't altijd dringend.)
- de belofte van een doos héle mooie babymeisjeskleren (danku Tine!)
- het temmen van de babydrager met de hulp van draagdoekengoeroe Myriam in de vroedvrouwenpraktijk
- de drukproeven van de geboortekaartjes. Gek om die naam nu ook "in het echt" te zien (en zó leuk dat de kaartjesmakers enthousiast zijn over de naam!)
- massages door de zorgzame wederhelft (en inwendige massages door het kind)
- een babybedje op onze kamer. Tof - maar toch wel even slikken. 't Is ook wel wat, zo'n derde persoon in je slaapkamer - en bij uitbreiding in je leven
- op de valreep van de week nog een vlaggenlijntje getoverd, netjes op tijd voor babybezoekje dat ik dinsdag met de collega's ga ondernemen
(een tijdje geleden kreeg zusje Mirte er ook al eentje, met dezelfde schildpadjesfamilie die ook op hun geboortekaartjes stonden)
Om maar iets te zeggen:
- een bezoekje aan de naaikamer van Annamarieke, samen met schoonzus en nichtje
- een eerste aanzet naar het maken van de doopsuikertjes
- een paar uurtjes op het windluwe, zonnige terras van de schoonouders
- het ophalen van het bedje voor onze dochter, het bedje waar Felix zijn eerste jaren (de nachten althans) doorbracht (danku Joke!)
- het ophalen van een zakje afgedankte zwangerschapskleren, van een vastberaden moeder van twee (vastberaden om het bij twee te houden bedoel ik dan) (danku Sonja!)
- middagwandelingetjes op werkdagen
- een goed boek
- een gezellige bijpraatlunch met twee van mijn favoriete (ex-)collega's
- twee afgewerkte, voldoeninggevende bestellingen
- naai-avondje bij Fou de Coudre met als resultaat, naast wat verstellingswerk, twee nieuwe aanwinsten voor de babykast: twee gerestaureerde Koeka-slabbetjes (ze waren tot op de draad versleten en bovendien beige en kaki, het was een uitdaging maar ik ben tevreden over het resultaat)
 |
| maar het blijft natuurlijk kaki en beige ... |
- lekker eten, binnenshuis én buitenshuis
- de verbazingwekkend relaxte sfeer op het werk, terwijl redenen voor stress niet ver te zoeken waren (àlle servers plat, ik weet niet precies wat dat wil zeggen maar het kwam er wel op neer dat ongeveer niemand zijn werk kon doen. En in onze sector is 't altijd dringend.)
- de belofte van een doos héle mooie babymeisjeskleren (danku Tine!)
- het temmen van de babydrager met de hulp van draagdoekengoeroe Myriam in de vroedvrouwenpraktijk
- de drukproeven van de geboortekaartjes. Gek om die naam nu ook "in het echt" te zien (en zó leuk dat de kaartjesmakers enthousiast zijn over de naam!)
- massages door de zorgzame wederhelft (en inwendige massages door het kind)
- een babybedje op onze kamer. Tof - maar toch wel even slikken. 't Is ook wel wat, zo'n derde persoon in je slaapkamer - en bij uitbreiding in je leven
- op de valreep van de week nog een vlaggenlijntje getoverd, netjes op tijd voor babybezoekje dat ik dinsdag met de collega's ga ondernemen
(een tijdje geleden kreeg zusje Mirte er ook al eentje, met dezelfde schildpadjesfamilie die ook op hun geboortekaartjes stonden)
La Belle Equipe
Na een vermoeiende werkdag (die bovendien op een zaterdag viel, wat het zelfmedelijden nog altijd een tikkeltje groter maakt) is het fijn om je benen onder tafel te kunnen schuiven voor lekker eten. Meneer had zich tijdens mijn werkuren ondermeer beziggehouden met andere broodnodige klussen, zoals het ineenzetten van een babybedje en het ophangen van gordijnen. Ons nest bereidt zich stilaan voor op het kuikentje. Maar door deze klussen kon er natuurlijk niet gekookt worden, en het onder tafel schuiven van de benen gebeurde dan ook op verplaatsing. (En ook gewoon omdat het kan, omdat wij daar nu nog tijd voor hebben). La Belle Equipe stond al een tijdje op onze verlanglijst. Het is de nieuwste zaak van horeca-paus Nicolay (Flamingo, Barbeton, Potemkine...), aan het uiteinde van de Dansaertstraat. Een mooie zaak en de pizza's en hapjes zijn er heerlijk. De bodem is dun en krokant en de topping lijkt veel minder vet dan bij andere pizzeria's. Om vingers en duimen bij af te likken (ook letterlijk, want bestek krijg je hier niet). De inrichting van de zaak is best leuk - hoewel ik vind dat ze net iets te hard hun best hebben gedaan om het maximum te halen uit de toch wel hele kleine ruimte. Dat zie je bijvoobeeld op het toilet: nadat ik de loodzware deur naar de sanitaire ruimte achter me gesloten had, leek mijn dikke buik in de weg te zitten om één van de toiletdeuren te openen. Dat ging alleen maar als ik de andere ook opende. Kleine misser toch wel (want zò dik is mijn buik nu ook weer niet).
Bovendien lijkt ook het personeel te lijden onder de beperkte ruimte: twee vrouwen werken zich uit de naad om de vrij kleine maar wel voortdurende volle zaal te bedienen - en de pizza's klaar te maken, de afwas te doen, telefonische bestellingen en reservaties af te handelen en af te rekenen. Te weinig personeel, te veel werk. Als ik me niet vergis duurde het bijna een uur voor we ons eten hadden. En de werkruimte is er zodanig klein, dat het volgens mij onmogelijk is om er extra personeel in te zetten.
Maar het was dus wel het wachten waard want de pizza was, zoals gezegd, uitzonderlijk lekker. Bovendien staan er tafeltjes buiten en is er ook achteraan een binnenkoertje, waar het in de zomer wel eens prettig toeven zou kunnen zijn.
 |
| mooie foto van de website www.brusselskitchen.com |
Bovendien lijkt ook het personeel te lijden onder de beperkte ruimte: twee vrouwen werken zich uit de naad om de vrij kleine maar wel voortdurende volle zaal te bedienen - en de pizza's klaar te maken, de afwas te doen, telefonische bestellingen en reservaties af te handelen en af te rekenen. Te weinig personeel, te veel werk. Als ik me niet vergis duurde het bijna een uur voor we ons eten hadden. En de werkruimte is er zodanig klein, dat het volgens mij onmogelijk is om er extra personeel in te zetten.
Maar het was dus wel het wachten waard want de pizza was, zoals gezegd, uitzonderlijk lekker. Bovendien staan er tafeltjes buiten en is er ook achteraan een binnenkoertje, waar het in de zomer wel eens prettig toeven zou kunnen zijn.
vrijdag 5 april 2013
ovenschotel met aubergine
Een collega beloofde me een paar dagen geleden aubergines. Ze had ergens een groentenmand gekregen maar lust zelf geen aubergines, dus ik zou ze dan krijgen. Die aubergines van haar heb ik nooit gezien, maar intussen was de goesting er wel. Aubergines kopen dan maar, en een overschoteltje bereiden.
Naar een recept dat ik een paar jaar geleden naar mezelf mailde, geen idee meer waar ik het vandaan heb gehaald. Dus alvast mijn excuses aan de miskende bron, maar het is zo lekker en simpel dat ik het wel moet delen.
Benodigdheden
1 aubergine
200 gram gehakt (wij gebruikten 150 g vegetarisch gehakt van alpro soja)
1 eetlepel bloem
2 eetlepels olie
25 gram kaas belegen, in plakjes
1 kleine ui
1 kleine tomaat
1 teentje knoflook
mespunt oregano
zout, peper
ovenschaaltje
Bereidingswijze
Was de aubergine en snij deze in plakken. Haal het door de bloem maar schud die zoveel mogelijk er ook weer af. Verhit 1,5 eetlepel olie in de pan en bak hierin de plakken aubergine een paar minuten.Beolie de ovenschaal en leg hierin de plakken gebakken aubergine. Bedek ze met de een deel van de kaas. Verwarm de oven voor op 225 graden. Pel de ui en snipper deze. Verhit in een pan de olie en fruit de ui. Pers het teentje knoflook uit en voeg dit bij de ui. Rul hierin het gehakt en breng op smaak met oregano, peper, zout. Verdeel het vleesmengsel over de aubergine.Was de tomaat en snij in plakjes. Leg deze op het gehaktmengsel. Leg de rest van de kaas erover.Zet de schaal in de oven en maak het geheel goed heet en laat de kaas smelten. Dit is ongeveer 20 minuten.
Wij haalden er drie porties uit. Als je er puree ofzo bijdoet, kan je er vast met 4 van eten.
Abonneren op:
Berichten (Atom)