maandag 14 april 2014

counting my blessings: week 15

een dagje retard, met een goeie reden want we waren "op vakantie". En "op vakantie gaan", dat betekent voor uw Mademoiselle nog altijd offline zijn. Een smartphone, daar doen wij namelijk vooralsnog niet aan mee, vandaar dat ze mij op 't internet sinds afgelopen vrijdag niet gezien hebben. Vrijdag vertrok mademoiselle met kind namelijk naar Zeeland met een andere mademoiselle met kind.

De meeste van mijn zegeningen dateren dan ook van die afgelopen dagen.

1. het plezier van een afwezigheidsassistent in te stellen op de werkmail. Zo tof: "ik ben er even niet." Een weekje vakantie dus. Yihaa!



2. papieren post. Daar gaat toch weinig boven. Vooral als die papieren post van favoriete mensen komt.



3. een avondje op een terras met een dikke trui, een boek, een goeie vriendin en een glas wijn. Voor een bungalow met daarin onze slapende kinderen. Beter wordt het zelden.

4. een baby in een badpakje. Er zijn weinig dingen zo idioot als een babybadpakje, maar er zijn ook weinig dingen zo schattig.



5. de vriendin met duidelijk meer ervaring met zwemmen met kinderen. Dank u Joke voor de zwemband, de tips en de logistieke steun bij het omkleden. Manmanman, hoe doen mensen dat? Gaan zwemen met een baby? Deze zen-moeder moest hier even toegeven: dit kan ik niet.

6. een namiddagje op het strand.


7. asperges. En ei en peterselie en boter en gerookte zalm.


8. de vriendschap tussen een elfmaander en een vijfjarige. Te intens voor fotografie. Wat een schatjes.



9. een oma die haar oma-skills bijschaaft en prompt een stapel pannenkoeken bakt als wij ons gezicht laten zien.

10. Een wandelingetje over de Halve Maan. Ik moet zeggen dat ik daar al jaren niet meer verder geweest was dan het terras van De Badmeester, maar er is daar dus vanalles. Speeltuinen, vijvers, geiten, kippen. Later deze week meer van dat!



vrijdag 11 april 2014

een lijstje op vrijdag: 10 tips voor een huishouden op rolletjes

1. Wees realistisch. Als er levende wezens in je huis rondlopen, zal er vermoedelijk wel wat rommel liggen. Dat is oké. Verwacht geen Bree Van de Kamp-huishouden. Die Bree was trouwens zo zot als een deur.

2. Koop een afwasmachine. Omdat je dan minder met de hand moet afwassen, dat spreekt voor zich, maar ook omdat de vuile vaat dan altijd uit het zicht is. Nette keuken zonder moeite.

3. Zoek een poetsvrouw. Ik heb dit zelf lang geweigerd. Als iemand me er al ooit iets over vertelt, zijn het altijd verhalen over poetsvrouwen niet komen, te laat komen, niet poetsen, niet goed poetsen, stelen, en een enkele keer zelfs van bil gaan in je bed. Tot een buurvrouw die ging verhuizen me vroeg: wil je geen geweldige, trouwe, eerlijke poetsvrouw? Met dienstencheques? Als je het zo vraagt kan ik natuurlijk niet anders dan overstag gaan. En daar hebben we geen moment spijt van gehad. Er wordt hier wel eens om te lachen gezegd dat Olga het beste is dat ons vorig jaar overkomen is. En dat wil wel wat zeggen. Wil je ook een Olga? Kijk eens op www.cleaningathome.be

4.  Maak een weekmenu. Bedenk op een vast moment wat je de volgende dagen gaat eten. Hier al sinds een paar maanden het klusje van meneer. Daarmee gepaard gaande: maak een boodschappenlijstje. En om het helemaal gesmeerd te laten gaan: bestel je boodschappen op Collect & Go.

5. Je wil natuurlijk zo vaak mogelijk vers eten, en te vaak op restaurant gaan is een beetje duur en ook niet altijd handig met een koter in huis. Handig: thuisafgehaald.be. Huisbereid eten maar niet door jezelf. Tegen een eerlijke, lage prijs.

6. Ruim af en toe tien minuten op. Ik doe het hier meestal een keertje 's morgens en een keertje 's avonds. Met de timer. Ons huis is zelden kraaknet, maar de enorme chaos waar ik van nature een beetje naar lijk te neigen, is er ook nooit meer. Af en toe tien minuten opruimen maakt dat je het bos blijft zien, door de bomen.

7. Probeer zo weinig mogelijk dingen op de vloer te plaatsen in je huis. Om meerdere redenen:
- het geeft een meer zen-gevoel, blijkbaar.
- minder dingen binnen handbereik van eventuele grijpgrage peuters
- minder voorbereidingen te treffen voor het stofzuigen of dweilen.

8. Beschouw een activiteit (ontbijten, tanden poetsen, omkleden...)  pas als 'gedaan' als het ook opgeruimd is. Een tip die ik zelf wat meer ter harte zou mogen nemen.

9. Kies een vaste dag voor bepaalde klussen. De was bijvoorbeeld. Alleen in het weekend. Zo kom je van het schuldgevoel af op al die andere dagen dat de wasmand ligt uit te puilen.

10. Als je nog geen partner hebt: kies er eentje die al een tijdje alleen woont en zijn huishouden zelf kan doen. Dus niet rechtstreeks van moeders wasmachine naar het jouwe, van moeders keuken naar de jouwe. Dan zul je voor altijd een beetje zijn nieuwe mama blijven.

maandag 7 april 2014

counting my blessings: week 14

Het is een uitdaging, deze keer. De week werd een beetje vertroebeld door licht lichamelijk ongemak bij alle leden van de familie Fresita en onheilstijdingen van zwaar lichamelijk ongemak in de vriendenkring. Maar net dàn moet je focussen op wat wel leuk was.

1. de schoonouders, op wie wij kunnen rekenen als de baby ziek is.

2. zelfgemaakte koekjes, vrij naar een recept uit het boek "De Koekjesclub". Niet meteen een goed boek, wel vermakelijk. En fijne recepten dus. Misschien blog ik het later nog.

3. paaseitjes op het werk

4. het herbeginnen in enkele opvoedingsgerelateerde boeken, zoals daar zijn "Mama" van Celia Ledoux en "Franse Kinderen gooien niet met eten" van Pamela Druckerman. Omdat ik na bijna een jaar moederschap wel eens wil terugblikken op wat ik bewust of onbewust gedaan heb met de kennis die ik via deze boeken vergaarde in de weken voor ik moeder werd. Ledoux sluit volledig aan bij mijn gevoel (of omgekeerd wellicht). Druckerman blijft amusant en deels interessant, maar bij sommige aspecten heb ik toch mijn twijfels. Eigenlijk kun je dat zelfs geen twijfels meer noemen: de zogenaamde Parijse opvoedstijl gaat hier en daar lijnrecht in tegen hoe ik erover denk. Maar op andere vlakken dan weer niet. Misschien bespreek ik het later nog eens wat uitgebreider.

5. het weerzien met een collega, vijf maanden nadat zij mama werd van een blakende tweeling. Zij zucht omdat het groentepapjes voeren aan twee kinderen tegelijk geen sinecure is. Ik vertel haar over Rapley en Kleintjes en ze is geïnteresseerd. Het boek ligt klaar, de tweeling kan aan het kliederen :-)

6. de kennismaking met de jongedame die ons leven weer wat aangenamer gaat maken. Vrolijke Suzanne komt voortaan af en toe een avondje op Jackie passen terwijl wij even weer net doen als vroeger. Lange avondlijke stadswandelingen, cafétochtjes, optredens, cinema, restaurantjes... we zien het zitten!

7. huisgemaakte heerlijke spaghetti die we toch niet zelf gemaakt hadden. Lang leve thuisafgehaald.be! Gewone mensen koken een paar porties meer en die kan je voor een zeer democratisch prijsje gaan oppikken. Jammer dat er niet meer aanbieders zijn in centrum Brussel. Misschien moet ik daar vooral zelf iets aan doen.

8. het lief dat zo goed voor zijn twee vrouwen zorgt als die ziek zijn, hoewel hij zelf ook niet helemaal gezond was.

9. de collega die zonder morren mijn shift overneemt, zodat ik kan gaan ijlen in mijn bed.

10. een namiddagje met de familie, ook het stukje van de familie dat we door de grote afstand veel te weinig zien (en dan ook de eerste ontmoeting met de dikke buik die binnen enkele maanden een nieuw neefje of nichtje zal voortbrengen.)




vrijdag 4 april 2014

een lijstje op vrijdag: 10 dingen die Mademoiselle Fresita doet voor een beter milieu

Uw Mademoiselle is begaan met het milieu. We doen dan ook ons best om onze ecologische voetafdruk een beetje klein te houden. Tien voorbeelden:

1. Wij gebruiken stoffen luiers. Helaas niet de hele tijd. Uit gemakzucht draagt Jackie in de crèche, op verplaatsing en 's nachts wegwerpluiers. Dat is heel wat natuurlijk. Maar elke pamper die niet de vuilnisbak in gaat, is er eentje gewonnen, denk ik dan.

2. Ik gebruik het openbaar vervoer. Voortdurend. Ik neem tram en bus naar mijn werk, ook al kost me dat véél meer tijd dan wanneer ik met de auto zou gaan.

3. Wij proberen zo weinig mogelijk nieuwe spullen in huis te halen. Veel babygerief lenen we, en wat we toch kopen is vaak tweedehands. Kleren, meubels, keukengerief. Ook omdat we dat mooi vinden. Boeken lenen we in de bib, net als films. Of we huren ze via iTunes. Daar komt ook het gros van de massa's muziek hier in huis vandaan.

4. We gaan zelden met het vliegtuig op vakantie. Het is alweer een paar jaar geleden, en ik vermoed dat het ook nog een paar jaar zal duren. Vliegtuigen zijn afgrijselijke vervuilers.

5. We eten weinig vlees. Vlees eten is eigenlijk niet te verantwoorden vanuit ecologisch standpunt. Helaas vind ik het wel heel erg lekker.

6. Er staat een emmer onder de douche waarmee we water opvangen terwijl we ons wassen. Die emmer wordt regelmatig geledigd in de spoelbak van het toilet. Want zeg nu zelf: kaka wegspoelen met drinkbaar water, dat is toch zottenwerk?

7. We drinken kraantjeswater. Dankzij Brita is dat best lekker en verkalkt onze waterkoker niet. Meneer Fresita houdt van bubbels, voor hem is er de Sodastream. Al eens nagedacht hoeveel energie het kost om een fles San Pellegrino uit Italië in uw frigo te krijgen?

8. We wonen in de stad, in een appartement. Ik weet niet wie voor het eerst zei 'If you love nature, stay away from it', maar het houdt wel steek. Het lijkt me heerlijk, helemaal afgelegen in het midden van bossen en weilanden te wonen - maar bedenk eens: alleen voor jouw idyllische huisje heeft men kilometers energie- en watervoorziening moeten leggen.

9. Ik gebruik een mooncup. U wil dat vast niet weten. Geen probleem. Weet alleen dit: een vrouw gebruikt gemiddeld 11.000 tampons of maandverbanden in haar leven. Stel je die berg eens voor. Gebruikt. Ha! Dat wou u waarschijnlijk ook niet. Toch maar een mooncup dan?

10. Wij gooien zo min mogelijk in de vuilnisbak. Wat kapot is, proberen we te repareren. Wat nog bruikbaar is maar niet meer voor ons, wordt weggegeven of brengen we naar de kringwinkel.


Dat kan natuurlijk allemaal veel beter. Echte flinke mensen gebruiken alléén stoffen luiers (of helemaal geen, dat bestaat ook). Hoewel, echte flinke mensen planten zich niet voort. Want een extra mens is wel de zwaarste milieubelasting die je je kan bedenken wellicht. Echte flinke mensen hebben helemaal geen auto - wij hebben er zelfs twee. Die kopen nooit iets nieuws en vliegen nooit. Die gaan natuurlijk ook niet met de auto op vakantie - wat wij dan weer wel doen. Echte flinke mensen eten nooit vlees, en die douchen niet zo vaak als wij. Bovendien hebben die waarschijnlijk een composttoilet.

Wij zijn dus maar een beetje flink. En we werken er voortdurend aan. Ook zin in een beetje groener? Ga dan eens naar Transitië.

zondag 30 maart 2014

counting my blessings, week 13

1. lente! Ik weet het, ook in de voorbije weken werd er lenteweer (zelfs zomerweer) gesignaleerd, maar nu had ik ook (grotendeels) vrij op deze zonnige dagen.

2. hiermee volledig samenhangend: rokjesdag!


3. een zesjarig jubileum, en vooral: een lief dat daaraan denkt, en dat viert met bloemen, chocolade én een terrasje (niet het allerbeste eten, wél één van de sympathiekste uitbaters)

4. een ijsje achteraf


5. een ontbijtvergadering met de vriendinnekes, over La Dorlotterie



6. taart, die het werken op een zonnige zondagnamiddag draaglijker maakt


7. cultuur voor het kind, en vooral zien hoe het kind daarvan geniet. Later meer hierover!


8. het uitlezen van één van de beste boeken die ik de afgelopen maanden las. Misschien wel één van de beste boeken die ik ooit las.


9. koopjes doen bij Le Chien Vert (hoera, mooie tricotjes in turkoois en oker. Net als mijn nichtje van 8 verander ik regelmatig van lievelingskleur, en momenteel staan turkoois en oker bij mij aan de top). 

10. een fijn radiomoment met twee heerlijke muzikale ervaringen. Nieuw voor mij: "Pijp uit" van Kommil Foo en daarna het Stabat Mater van Pergolesi. Voor dat laatste parkeerde ik mijn auto speciaal op de buitenparking van het werk en niet in de ondergrondse parkeergarage waar het radiobereik slecht is. En bleef ik nog een paar minuten zitten terwijl ik al een beetje te laat op het werk was. Dat Stabat Mater, dat kàn ik gewoon niet afzetten. 


vrijdag 28 maart 2014

een lijstje op vrijdag: dé tien onmisbare babyproducten

Onmisbaar is natuurlijk nogal veel gezegd. Met alleen een stel borsten kom je al een heel eind om een kind in leven te houden. Maar onderstaande producten maakten het extra handig, praktisch, gezellig, warm en stijlvol.

Ik zei het al een paar keer: wij proberen het enigzins binnen de perken te houden, dat babygerief dat men je in huis wil doen halen zodra de eerste buikwelving zichtbaar wordt. Maar onderstaande tien zou ik toch iedereen aanraden.


1. De hoge stoel "Tripp Trapp" van Stokke. Praktisch, mooi, duurzaam, en ik heb nog nooit een teen gekneusd omdat ik er tegen liep. Kan niet van alle hoge stoelen gezegd worden.

2. Onmisbaar attribuut voor bovenstaande: De playtray. Is niet van Stokke zelf, maar is wel gemaakt voor de Tripp Trapp. Stokke zelf wil geen tafeltje produceren voor hun hoge stoel, vanuit de filosofie dat het kind mee aan tafel moet eten. Dat is een prachtig idee, maar voor de grijpgrage handjes van onze Rapley-baby is een tafeltje toch erg handig.



3. Een gedeelde derde plaats: de draagdoeken. Favoriet: de Emei-baby. Niet heel gemakkelijk te vinden (slechts enkele webshops, ik denk in Nederland), maar zeker de moeite waard. De voordelen: bruikbaar vanaf dag 1 (wat uitzonderlijk is voor een voorgevormde drager), ook nog bruikbaar voor grote kinderen (ik hoorde getuigenissen van kleuters van vijf), en ook handig voor wie het gehannes met knoopdoeken niet ziet zitten (bij ons en bij velen: de papa). Maar toch kan ik het niet laten ook de geweven draagdoek te vernoemen. Wij hebben een mooie rode BB-Slen.



4. De borstkolven van Medela. Alle informatie bij Boobs 'n Burps. Wij gebruikten de elektrische huurkolf Symphony en het handkolfje Harmony. Eigenlijk werkt dat tweede voor mij bijna even goed.

5. De Calma-fles van Medela. Jackie aan de fles krijgen ging niet helemaal vanzelf, maar met deze spenen, die speciaal ontwikkeld zijn voor de combinatie flessen / borst, lukte het wel. Bovendien is ze altijd enthousiast gebleven over de borst. Na een paar weken op de crèche zijn we op gewone speentjes overgeschakeld. 

6. Het wipstoeltje van Babybjörn. Hun draagzakken zijn volgens mij (en volgens kenners) misdadig slecht, maar als het goed is, zeggen we het ook: het wipstoeltje is fantastisch. Voor Jackie kon zitten of kruipen was het haar favoriete plekje tijdens het koken.

7. Babypakjes (rompersuits) van Maxomorra. Mooi, ecologisch textiel, comfortabel en een pak minder duur dan enkele gelijkaardige merken. Fijn voor kleine baby'tjes omdat daar de grens tussen pyjama en dagkleren ongestoord kan vervagen.



8. De co-sleeper. Wij hebben er eentje van Troll. Niet de mooiste, maar wel de enige die ze bij Dreambaby hadden, een week voor de bevalling. Om een lang verhaal kort te maken: het moest rap gaan. Veel plezier van gehad, en nog steeds: Jackie slaapt nog steeds stukjes van de nacht in dat bedje naast mij.



9. De calendula-baby-lijn van Weleda. Wij gebruiken de billenbalsem als het nodig is, en de verzorgende olie voor massages en om te vegen bij de luierwissel. En een stuk zeep voor het badje. Handig, want ik gebruik gewoon dezelfde.

10. Bobux-schoentjes. De soft-soles. Ze zien er leuk uit, geven grip bij kruipen, rechtstaan en eerste stapjes, ze gaan gemakkelijk aan en -heel belangrijk- ze blijven aan! Een voordeel dat ik bij geen enkel ander baby-schoentje tegenkwam.

(neen, deze blogpost is niet gesponsord. Moesten de producenten van bovenstaande producten graag sponsoren, dan weten ze mij te vinden :-) )

dinsdag 25 maart 2014

Duane

Ik beloofde u dat ik nog zou vertellen wat we zaterdag deden. We namen de bus naar de Naamsepoort en wandelden naar het museum van Elsene. Daar waren we nog nooit geweest. Dat er een tentoonstelling van Duane Hanson is, vormde een uitstekend excuus om dat toch eens te doen. Moderne kunst, dat is meer de rayon van de heer des huizes hier, dus het was hij die ermee op de proppen kwam. Duane Hanson is een hyperrealist. Was, beter gezegd, want hij is al een tijdje dood. Hij maakt beelden van mensen die er zo griezelig echt uitzien dat het raar wordt.



Het vergde een paar seconden en een paar oogknipperingen bij het binnenkomen in het museum, het onderscheiden van de bezoekers van de kunstwerken. Daarna kwam de verbazing. De 'hyper' in hyperrealisme is geen overdrijving. Lichaamsbeharing, poriën, levervlekjes, onderhuidse adertjes, cellullitis, ... echt alles is te zien. Zoals je uit voorgaand lijstje kan afleiden zijn het dan ook niet meteen de knapste mensen die Hanson portretteert. Wel de echtste.


De mistroostigheid van het bestaan wordt er wel even ingeramd, om echt vrolijk te worden moet je niet gaan. Hoewel je je natuurlijk ook gewoon kan verwonderen over het vakmanschap, als je dat zou willen. Dat mag ook. In dat geval zou ik wel de werken 'Abortion' en de baby in de vuilnisbak overslaan.

Maar dus, de moeite. Jackie vond het een beetje raar, die mensen die niet terugzwaaiden, die ze zelfs niet tot een glimlach kon verleiden. Kinderen vanaf een jaar of vijf die er rondliepen leken erg gefascineerd (en vinden het uiteraard te gek om andere bezoekers in het ootje proberen te nemen door zelf standbeeldje te spelen.) Er is ook een leuk bijbehorend spelboekje voor kinderen tussen 7 en 12. Voor peuters en jonge kleuters lijkt het me nogal verwarrend. Want de beelden zijn toch wel héél realistisch. (Veel meer dan uit de foto's blijkt, dat is een beetje gek.)


Ah, misschien fijn om te weten: voor een keertje ging ik eens niet op de laatst mogelijke dag naar een tentoonstelling. Deze loopt nog een tijdje. Tot 25 mei meerbepaald.